Anouk (43): “Ik heb mijn moeder nooit gemist, ook niet toen ze een paar jaar later overleed”(2 minuten lezen)

Anouk heeft nooit echt een goede band gehad met haar moeder. Ze heeft haar moeder ook nooit gemist, ook niet toen ze overleed.

Anouk (43): “Mijn moeder was een dominante vrouw. Een vrouw die door niemand tegengesproken wilde worden, ook niet door mijn vader. Hij was een lieve, zachte man, die totaal niet tegen haar opgewassen was, maar gek genoeg waren ze wel dol op elkaar. Mijn moeder zei wat er moest gebeuren en mijn vader deed wat ze zei, en dan kun je kennelijk een heel goed huwelijk hebben. Toen mijn zusje en ik nog klein waren, ging het best goed tussen ons en onze moeder, maar toen we gingen puberen, hadden we elke dag wel ruzie. De meeste ruzies gingen over hetzelfde: mijn moeder verbood ons dingen die mijn vriendinnetjes wél van hun ouders mochten. Met vriendinnen naar de kermis. Op de hei spelen. ’s Avonds na het eten nog buiten spelen of, toen we ouder waren, naar een vriendin gaan. Eenvoudige dingen waarvan ik nooit begreep waarom dat niet mocht, want dat legde ze nooit uit.”

Verlost
“Nog voor mijn twintigste woonde ik op kamers, dolblij dat ik van al die regeltjes van mijn moeder was verlost, en hetzelfde gebeurde met mijn zusje. Mijn vader vond het vreselijk dat we zo jong al uit huis gingen. Wat mijn moeder ervan vond, zei ze niet. Ik trouwde en toen ik in verwachting was en het aan haar vertelde, feliciteerde ze mij, waarna ze zei dat ik mij vooral niet te veel moest verheugen omdat nogal wat beginnende zwangerschappen in een miskraam eindigen. Toen ons dochtertje geboren was en ze in haar wiegje keek, zei ze tegen me: ’Hecht je maar niet te veel aan haar, op een dag laat ze je in de steek, zoals alle kinderen doen.’ Eigenlijk ging ik alleen nog maar naar mijn ouderlijke huis voor mijn vader, en ik kwam er altijd gedeprimeerd vandaan.”

Zoontje
Vlak nadat ik voor de tweede keer zwanger was, werd bij mijn moeder alzheimer vastgesteld. Ze heeft nooit meer bewust de geboorte van ons zoontje meegemaakt en ik vond het eerlijk gezegd wel best. Voor mijn vader vond ik het vreselijk wat er met mijn moeder gebeurde, want hij was er kapot van. Maar ik heb mijn moeder nooit gemist, ook niet toen ze een paar jaar later overleed. Wat mij alleen dwarszit, is dat ik nooit heb begrepen waaróm mijn moeder zich zo gedroeg. Mijn vader haalde zijn schouders op als ik ernaar vroeg. ‘Je moeder was zoals ze was’, zei hij dan. En dat zal best. Maar ik had misschien meer van haar kunnen houden als ik het had begrepen.”

Bron: Libelle Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

-Advertentie-

Wat vind jij? Reageer hieronder